بغض و خدا

من پذیرفتم شکست خویش را
پندهای عقل دوراندیش را
من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
با فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتن من شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنها تر از من می روی
آرزو دارم ولی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخوردهای سرد را...

 

چون نرگسی برایم ،تو مریمی برایم ، قلب بهاریت را ، بر دیده می سپارم

 

روحت به رنگ سیمین ؛ قلبت به رنگ لاله ،از دست مهر پاکت دارم چنین گلایه

 

روزی که مهر گردون ؛بر روح گشت مادون ، این قلب شاد و پاکت یکباره گشت گلخون !!

 

دستی زدی به قلبم ، با صد چنین اشاره ؛ با نغمه نوازش ، با تکه قلب پاره!!

 

آن قصر راحتی را ، دادی و سرگشودی ،وین کلبه بری را ، دیدی و پر گشودی

 

تو از بهشت دنیا ، من با بهشت قلبم ،تو با سرشک دیدار ، من با سرشک قلبم

 

تو بلبل بهاری ، من شمع خود فروزم ؛تو جون بهار ،شوقی ؛ من سر سپید ، نم نم

 

تو شور و عشق و حالی ، غوغای صد بهاری، همرنگ آبی آب ، قلب از ستاره داری

 

روحت بلند چون سرو ؛ عشقت به رنگ مجنون ؛ چشمت به چشم آهو ؛ دستت به مهر افزون

 

چشمت هزار باره ، تقدیم قلب من شد ؛بنگر که این نظاره بر قلب من چه آشفت

 

قلبی که از بهاره ؛ بر قلب دیگری رفت ،چون دید نیست جایش ، در جای ناتوان شد

 

حالا که قلب مرده ؛ چونین شکوفه بشکفت ؛ رفتی و قلب پاکم در حرف بی زبان شد

 

حالا چه من بگویم ؟ از روح ناتوانم؟ از جانِ جان فسرده ، از قلب بی زبانم؟

 

من نغمه می سرایم ؛ آهنگی از شقایق ؛ شاید که بر نشیند بر قلب پاک و صادق

 

یک آسمان ستاره ؛ برچهره ات فشانم ؛ تا این سخن بدانی من دوستدار یارم

با اجازه از صاحب اثر: فاطمه بیگلری

 

 

 

 

 

 

 

 

من آهنگ غريب روزگارم ... غمي سنگين ميان سينه دارم
تمام هستي ام يك قلب پاك است ... كه آن را زير پايت مي گذارم

 

اي عشق همه بهانه از توست ... من خامُشم  اين ترانه از توست

 

 

خسته ام از اين کوير

خسته ام از اين کوير، اين کوير کور و پير
اين هبوط بي دليل، اين سقوط ناگزير
 
آسمانِ بي هدف، بادهاي بي طرف
ابرهاي سر به راه، بيدهاي سر به زير
 
!اي نظار? شگفت، اي نگاه ناگهان
!اي هماره در نظر، اي هنوز بي نظير
 
!آيه آيه ات صريح، سوره سوره ات فصيح
مثل خطي از هبوط، مثل سطري از کوير
 
مثل شعر ناگهان، مثل گريه بي امان
مثل لحظه هاي وحي، اجتناب ناپذير
 
اي مسافر غريب، در ديار خويشتن
!با تو آشنا شدم، با تو در همين مسير
 
از کوير سوت و کور، تا مرا صدا زدي
!ديدمت ولي چه دور! ديدمت ولي چه دير
 
اين تويي در آن طرف، پشت ميله ها رها
اين منم در اين طرف، پشت ميله ها اسير
 
دست خست? مرا، مثل کودکي بگير
!با خودت مرا ببر، خسته ام از اين کوير
 
قيصر امين پور
 

 

حسد ورزيدن علامت بارز بي لياقتي است. { لارو شفوکو }

 مردان آفريننده ي کارهاي مهمند و زنان به وجود آورنده ي مردان مهم { رومن رولان }

 عشق, اصل همه چيز، دليل همه چيز و خاتمه ي همه چيز است { لاکوردر }

 با عشق زمان فراموش مي شود و با زمان هم عشق فراموش مي شود { اخوان صفا }